yok gibi

sizin hep birileriniz oldu. derdinizi, tüm gün olan biteni anlatabileceğiniz... siz hep annenizin dizinin dibinde yaşadınız, saçınızı okşadı, üstünüzü örttü. babanızın göndermesini beklediniz banka saçaklarında borcunuzu harcınızı. siz hep sevgi dilendiniz, ne alırsanız kâr saydınız .. telefonunuzun ucunda arayabileceğiniz birileri vardı, bayramlarda sizi çaldırırlar, ya da en azından hatırlarlardı. bir gök taşı gibi nerden gelip nereye gittiğinizi bilmeden ağır ve gereksiz hissettiniz mi hiç kendinizi ve koskocaman bir yalnızlık, karanlık bir yalnızlık...
hiç bir varlık varoluşuyla onurlandırdı mı sizi?
hiç kimse size iyi ki varsın dedi mi?
hani inandığınız, güvendiğiniz şeyler var ya, aslında yoklar.