Mut

Ben ne bir psikoloğum ne de yaşını başını almış ve her yaşıyla çokça görüp geçirmiş biriyim. Sadece eyleyerek öğrendiklerim var. Bu günlerde de sıkça karşıma çıkan bir mesele bu mutluluk.

İnsanlar sürekli mutluluğu arıyorlar, yok sevgililerde, yok parada, yok başka şehirlerde.. Size bir sır vereyim; mutluluğun asıl kaynağı kişinin kendisidir. Mutluluk hakkında müstarip olduğum noktalardan biri de burası;
..İnsanlar hayatlarına soktukları başka insanlar için “mutluluk kaynağım”der. Bu o kaynaklara, onları mutlu etme sorumluluğu yükler ansızın, o kadar ansızın ki onun artık size ihtiyacı vardır ama siz kaçıp gitmek istersiniz.Oysa ki mutlu olmak ya da olmamak şahsın elinde ve içindedir.Mütamadiyen karşılaştığım bir sorun, genelde insanlar mutsuz (ve hatta huzur ve neşesiz) yaşıyorlar, etmenlerle mutlu olmaya çalışıyorlar; oysa ki tüketecekler hemen, farkındalar. Biryerlere tutunma çabası, illa ki bir şeylere basıp yükselme isteği.. Bir nevi mutluluk vampiri gibi insanlar, nerde mutlu biri var hemen ona yapışıyorlar, enerjisini emiyorlar bencil ve umarsızca. Böyle ortam ve insanlardan arkama bakmadan kaçıyorum, hani ben de mutluluğu bulmuş, üstüme de elbise edinmiş değilim ama beni insanlar değil kendim mutlu edebiliyorum, böyle de olmalı.Bunun tam tersinde de mutsuzluk tiryakiliği var(mış). Evet! Mutsuzluktan zevk alan insanlar varmış. Hani eskiden başınızdan gerçekten üzücü olaylar geçmiştir, oraya takılıp kalmışsınızdır. Fakat insan doğası gereği unutur, unutmalıdır. Yok eğer unutmaz sürekli aynı yerde dönüp durursanız, bunu atlatamazsınız. Her zaman mutlu olmak nasıl imkansız ve anormalse, her zaman mutsuz olmak da imkansız ve anormal ve inanın mutsuz olmak daha zor.
Konuyu çok dağıttım, dallanıp budaklandırdım biliyorum, bir ara toparlarım.
Çok da şahsi olduysa kusura bakmayın, kendimle fazla cebelleşiyorum bu aralar, ondandır.
Bu konuya da şahsi tarafından dokunmak gerekirse, hep eskiye çakılı kaldığımı, birilerini birileriyle karşılaştırdığımı söylerler. Oysa ki ben hep birilerinin mutluluk kaynağı olmaktan kaçmışımdır, çünkü kaynak ben olunca dizginleri tutan da ben oluyorum, koşan atlar da, Sonra vıdı vıdı bik bik.. Kimse de ne mutluluk ne de mutsuzluk kaynağım olmasın, rica ediyorum. Siz de olmayın. Hepimiz mutlu insanlar olalım yekpare, birbirimizi sömürmeyelim.