PulP

derinlemesine sonsuz bir lacivertte boğuluyorumuşum. güneş mi doğmuş, hayat var mıymış? zaman mı akıp gidermiş yoksa biz mi zamanın içinden akıp gidermişiz..? kelimeler mi beni anlatır, ben mi onları, hangimiz yetersiziz? bu soru işareti tüm sorularımı karşılar mı? bu başlık maximum sorular mı olmalıydı? bu başlık var mıydı? ben var mıydım?..yetersiz kelimelerimin çıplak cümlelerinden kurtulmalı..boğulmalı.. boğulmalı en dipte.hey siz ordaki, ayak üstü sevişenler, size ancak tek gecelik estetize tecavüzler yakışır. bize de aşkın ardından ağlayarak olgunlaşmak kalır. yanar kavrulur yüreğimiz, geriye ancak külden bir enkaz kalır.

maximum hayal gücü

hayalle gerçeği ayırt edemeyene şizofren derler.
maximum hayal gücü maximum şizofren midir sence? ya gerçek nedir bilemezse kişi, bırak ayırt etmeyi..
bazen kendi dünyanın duvarları kalınsa çıkmak istesen de çıkamazsın, yaşamaksa amaç hayalde de yaşarsın..
..sıkıldım yetersiz kelimelerimden..
uzun zaman aralıklarıyla devamını gördüğüm rüyalar var, seri rüyalar, korku filmi gibi. bunlar benim hayal ürünlerimse evet kocaman benim hayal dünyam..
ve ben kocamı poseidonla aldatmıyorum, poseidonu gerçekle aldatıyorum.

sen ağlarken ben yağıyordum.

gecenin 10u, karaköy - kadıköy vapuru. vapurun korkuluğuna yaslanmış ağlıyordun. yanına geldim, gözlerinin içine baktım. yüzün gülüyordu. ama aslında makyaj gülüyordu, sen ağlıyordun soytarı. sen ağlıyorken ben sana yağıyordum. senin parkanın bir tarafı ıslanmıştı, benden yana tarafı... senin bir elinde bira vardı, diğer elinde elektronik oyuncakların. benim bi elim boştu, diğer elimde çocukluğumun kırık oyuncakları... sen vapurdan indin soytarı, gittin.

ayrılığa dair

...
ayrılık masanın üstündeydi

cıgara paketinde

gözlüklü garson getirdi onu ama sen ısmarladın

kıvrılan bir dumandı gözlerinin içinde senin

cıgaranın ucunda senin

ve hoşça kal demeğe hazır olan avucunda

ayrılık masanın üstünde dirseğini dayadığın yerdeydi

aklından geçenlerdeydi ayrılık

benden gizlediklerinde gizlemediklerinde

ayrılık rahatlığındaydı senin

senin güvenindeydi bana

büyük korkundaydı ayrılık

birdenbire kapın açılır gibi sevdalanmak birilerine ansızın

oysa beni seviyorsun ama bunun farkında değilsin

ayrılık bunu farketmeyişindeydi senin

ayrılık kurtulmuştu yerçekiminden

ağırlığı yoktu tüy gibiydi diyemem

tüyün de ağırlığı var

ayrılığın ağırlığı yoktu ama kendisi vardı

...

n.h.r

hiçbir şeyin öyküleri

Bu benim hayatım.. kocaman bi yalnızlık karanlıkla yoğrulmuş, kapkaranlık.. kimse izini bırakamamış, adınızı bile hatırlamıyorum çünkü. tek hatırladığım kendi adım.

sanal prens ve prenseslere hatta eskilere

kı.ımın beyaz atlı prensi nolcak!.. inancımın son zerresini tükettin sen. ait olduğun cehenneminde bulama beni. hatıralarında yaşa cehennemini tekrar ve tekrar bir sürüngen gibi. bilmediğim sevgilere inanmayışım değil, bildiğime olan inancımdan yıkıldım son kez.
savulun korkaklar, yepyeni zırhımla duruyorum siz sevgi yalancılarına karşı. 2. el sevdalarınızla kandıramıyacaksınız bir daha el değmemiş tazeleri. size ancak bir günlük estetize tecavüzler yakışır.

yok gibi

sizin hep birileriniz oldu. derdinizi, tüm gün olan biteni anlatabileceğiniz... siz hep annenizin dizinin dibinde yaşadınız, saçınızı okşadı, üstünüzü örttü. babanızın göndermesini beklediniz banka saçaklarında borcunuzu harcınızı. siz hep sevgi dilendiniz, ne alırsanız kâr saydınız .. telefonunuzun ucunda arayabileceğiniz birileri vardı, bayramlarda sizi çaldırırlar, ya da en azından hatırlarlardı. bir gök taşı gibi nerden gelip nereye gittiğinizi bilmeden ağır ve gereksiz hissettiniz mi hiç kendinizi ve koskocaman bir yalnızlık, karanlık bir yalnızlık...
hiç bir varlık varoluşuyla onurlandırdı mı sizi?
hiç kimse size iyi ki varsın dedi mi?
hani inandığınız, güvendiğiniz şeyler var ya, aslında yoklar.

karanlık sözler...

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında.

Aşklarım, inançlarım işgal altındadır

tabutumun üstünde zar atıyorlar

cebimdeki adreslerden umut kalmamıştır

toprağa sokulduğum zaman çapa vuran adamlar

denize yaklaşınca kumlar ve çakıltaşları

geçmiş günlerimi aşağılamaktadır.

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında.

Ve rüzgâr buruşturuyor polis raporlarını

kadınlar fazlasıyla günaha giriyorlar

bazı solgun gömleklerin çözük düğmelerinden

çelik tırpan gibi silkiniyor çocuklar denizin satırları arasında.

Gece arsızca kükrüyor paslı beyninde şehrin

küfre yaklaştıkça inancım artıyor.

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında

öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan

saçlarım çok yoruldu

gençlik uykularımda acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman

acıyla uğraşacak yerlerimi yokettim.

Ve şimdi

birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.

ismet özel